اين فرمايش ايشان قابل ملاحظه است . دربارهء اين اشكال در جلسات بعد صحبت خواهيم كرد . مرحوم آقاى خوئى هم اين استدلال را مردود دانسته و بر آن سه اشكال كرده‌اند : اشكال اول : « أَنَّى » زمانى است چون در صدر آيه يك زمان خاص استثنا شده بود و منع در يك زمان خاص بود ، و اين رفع همان منع است پس يعنى بعد از آن زمان مباشرت مانعى ندارد . نقد اشكال : اين اشكال ايشان تمام نيست چون منافاتى بين زمانى بودن منع و اطلاق جواز در همهء مواضع زن نيست . البته اگر قرينه‌اى براى منع ، باشد حرف ديگرى است . اشكال دوم : اشكال دوم ايشان شبيه به فرمايش‌هاى آقاى حكيم است كه گذشت و ايشان آن را به اين صورت بيان كرده‌اند : « أنّى » در اينجا اگر مكانى هم باشد مراد هر كجاى زن نيست ، چون هركجا شامل گوش ، دهان ، دماغ و . . . مىشود و اين قطعى البطلان است ، پس مراد مكان خارجى است . نقد اشكال : اين فرمايش ايشان هم صحيح نيست و نقضى كه وارد كرده‌اند ، جواب دارد ؛ چون در آيهء شريفه فرموده « فَأْتُوا » و اتيان كل شىء بحسبه . مثلًا اتيان صورت ، تقبيل و اتيان برخى مواضع ، ملامسه و اتيان بعضى ، مباشرت است . بلى اگر در آيه فرموده بود در هركجا كه مىخواهيد ، مواقعه كنيد حرف ايشان درست بود . پس اين اشكال به همان صورت كه آقاى حكيم فرمودند ، بهتر است . اشكال سوم : فرموده‌اند « حرث » به معناى كشتزار است و در اينجا مراد ، محلّ نطفه و قُبُل مىباشد . اگر به كسى گفتند : اين بذر را هركجا مىخواهى به كار ، منظور در جاهايى است كه بذر قابل روييدن باشد ، نه اينكه در چاه يا در دريا بينداز .